# H u n T E R - H e a r T S 6 4 #

بازم سلام : و بازم ببخشید که دیر آپ کردم اینقدر سرم شـلوغه کـه دیگه حـوصله فکر کردن

و شـعر گـفتن و نوشتن رو ندارم . این مـدت فقط یه شکایت نامه به خدا نوشتم و چندتا مـتـن

دیگه امیدوارم که خدا ببخشه زندگی خیلی سخت شـده شاید خـودمون سـختش می کـنیـم

دیگه حرفام هم داره تکراری میشه ( دلخوش به دو تیله و عروسک بودیم ... بازیچه عشـقهای

کوچک بودیم ... مـانـده اسـت هـنوز عـشـق دارا و سـارا ای کـاش مـا هــم عــروســک بودیم )

 نـیمـه شـبی در هـوست سوختم            تا بـه سحر چشم بـه در دوخـتم

 سجده همان فــرصت دلـباختن             کـعبه همان کـعبه تو را ساختن

 وای اگــر وادیــه پـــیـــدا کــنم             نـفـس زنان تو را تـمـاشا کـنـم

 اگر بـخواهی بـه ورا مـی روم             سـر بـه پایان بـه حرا می روم

       عـشـق تـو دیـوانـه هـوایـی کـنـد ابـهـتـت فــقـط خـدایـی کـنـد 

       چـنـد صـباحیست هـوایت کنم سخت ترین لحظه دعایت کـنم

 له له دل از نـگهت عـار نیست             کجا نـشسته ای خدا یارنـیـست

 هـزار بـار آمــده ام کــیســتـی             در زده ام خـانـه چرا نـیـسـتـی

 پنجره ات بـاز ولـی دور بــود            چـشم تو بر دیـدن مـا کـور بـود

 از مـی و میخانه رهـا مـیشـوم            رخصت بده امـشب خدا مـیشوم

       مرگ چرا این در و آن در زنی غیردلم بر هـمگان سر زنی

       درد مـعـمـا شـده تـدبـیـر کن خواب نـدیـده را تـو تـعبیر کـن

 تـیر غمم سوی تـو پرتاب شد              سـراب دیــده ام پـر از آب شــد

 درد دلـم یــاد جـــوانــی کـنـد              لـشـکر غم حمـلـه چـو آنـی کـند

 هرکس ونا کسی مرا باج برد             جـوانــیـم خــدا بــه تــاراج بـرد

 سوی تـوشـکوایه جدا کرده ام             بـه خلوتی تـو را صـدا کــرده ام

       نـامه ام از فـقر پـدیـدار بـود نـالـه مـن کهـنـه و بـیـمـار بـود

       خدا فـقط درد خودش چاره کرد نخواند و نامه مرا پاره کرد

 بی کـسـی امــونم رو بـــریـده ولــی بــازم خــدارو شــکـر

 تـا حـالا تـنها نـشـدی کـه بـدونی چی مـیگم

 بـا تـو ام ...

 تویی که همه چیز رو تو رفیق فاب میبینی

 یـه زمـانی خـیلی دوسـتت داشـتم

 حالا هــم مـی خـوام دوسـتت داشـته بـاشم

 اما ...

 ظـاهـرا خـیـلی بـاهـم رفـیـقـیم

 بــازم خــدارو شـکر

 یـه زمـانی قــلبـت تـو چـشـمـات مـی تپید

 ولی حــالا مـعـلـوم نـیست کـه نـگـاهـت تـنـفره یـا تـظـاهـر

 هـمـیـنـی کـه بــه زبــون نـمـیـاری ... باعــث دل گــرمـیـه

 بــازم خـدارو شـکر

 خیلی بیشتر از اونچه میدونی می دونم

 می دونم که رفیق نیـمه راهای ... ولی

 بــازم خـدارو شـکر

 تا حالا کسی تو رو از دوربا انگـشت نـشون نـداده کـه بـفهمی چی مـیگم

 تا حالا زمین نخوردی چـون لـباسات بـوی خـاک نـمـیدن

 بــازم خـدارو شـکر

 سالها رفت و هنوز یه نفر نیست بپرسه از من

 کــــه از پــنـجـره چـی میخوای ؟

 صبح تـا شـب مـنـتـظری و هـمـه جـارو نـگـاه مـی کـنی

 گاهی وقتام با ماه حرف می زنی

 بعضی وقـتـام خبر گـمـشـده ای رو مـی گیری

 کــسی نـیـست کـه بپرسه از مـن

 کـه اصـلا گـمشـدت کـیـه ...؟ کـجـاســت... ؟

 صـدفـی تـو دریـا هـا ... یا ! یا شــایدم نـوری از روزنـه فـردا هـاسـت

 یـــا خـــدایـی کــه از روز ازل پـــنـــهـــونــه

 خـیلی تـنـهـام ...

 ولــــــــــــــی ... بـــــازم خـــدارو شـــکـر ...

 و رســالـت مــن ایــن خــواهــد بــود تــا دو اســتــکــان چـــای داغ را

 از میان دویست جنگ خونین به سلامت بگذرانم

 تا در شـبـی بـارانی آنـها را بـا خـدای خـویـش

 چشم در چشم هم نوش کنیم

 وا رفته ز کنار سنگ با همدمان دائـمیم

 بـوتـه هـای ارقــوان و وز وز مــگـس

 چـون گرگ شــل کــه بــه بــوی هـــزار پـرسه آلــوده اســت

 جفتم نیامده است ... 

 در افق یر ماه جز هاپ و هوپ سگ صدایی طـلوع نـمی کند

 چـه غریبم روی ایـن خـوشـه ســرخ

 مـن مـیـخوام بـرگـردم بـه گــذشــتــه

 نمیشه ...

 کـفـش بـرگـشت بـرامـون کــوچـیکـه

 پـل برگشت تـوان وزن مـارو نـداره

 بـرگشتن مـمکن نیسـت

 خــوشــا بــه حال لـک لـکها کـه خــوابـشــون واو نـداره

              خوشا بـه حال لـک لـکها کـه عـشـقـشون قــاف نـداره

                       خوشا بـه حال لـک لـکها کـه مــرگـشـون گـاف نـداره

 ســکــوتم را شـنـیــدی ...

 بسان نسیمی از روی خود خواهم برخواست

 در هارا خواهم گشود و در شب جاویدان خواهم وزید

 چشمانت را گـشـودی

 شب در من فرود آمد

 آن قـدر نـیـامـدی کـه آغـوش بـاز مـن خـشکـیـد

 حـــــالا مترسکی شدم کـه خـانه زنبور هـا شـده

 هـنـوز هـمـونـم ...

 هـنـوز پـنـجره ات بـسـتـه اســت ...

 کــاش نمی دانسـتم مــعـنـای حـقـیـقـت چـیـسـت

 کــاش خـــــورشید را نـدیده بــودم کـه تــاریکی این قدر مرا رنج دهـد

 من خود را شستشو می دهم از چهره زمین ... از این خاکی بی مروت

 جا مانده است چیزی

 جا مانده است چیزی در گـذشته

 آری ... خــاطـــرات

 جایی که هیچ گاه دیگر هیچ چیز جایش را پر نخواهد کرد

 نه مـوی سـیـاه و نه دندان سـپید

 به زودی هـمـه در زیـر خــاک خـوا هــیــم خــفـت

 خــــاکـی کــــه بـه هـم مـجـال نـدادیـم تـا دمـی بـر آن بـیـاسـایـیـم ... !

 وقت منم دیگه داره کم کم تموم میشه

 بـاید دنـبال چـیـزه تـازه ای واســه گــفــتـن بــاشـم ...